// DISSONANT PROGRESSION REVIEWS
Dagheisha.com
I Nettlethrone si sono formati quasi otto anni fa nei sobborghi di Ankara in Turchia ma giungono solamente adesso al debutto su lunga distanza dopo un demo ottimamente recensito su varie riviste specializzate e i necessari cambi di line-up. 'Dissonant Progression' è un disco di death metal melodico senza troppi orpelli che guarda chiaramente ai padri scandinavi ma non per questo si perde in puerili operazioni di clonaggio. Al contrario l'inclinazione del gruppo ad irrobustire le parti ritmiche con partiture intricate davvero valido il batterista Kaya Ozgen Yalcin - e spesso dissonanti tra loro rende canzoni quali 'Preaching The Crisis Discipline' e 'A Vindication' più che originali. Volendo fare un paragone potremmo chiamare in causa gruppi come Arch Enemy o At The Gates ma la voce di Mustafa Yildiz sposta presto l'attenzione sulle caratteristiche peculiari della band che con il passare dei minuti scopre le proprie carte inserendo passaggi strumentali e visioni acustiche per sottolineare il lato malinconico della propria proposta. Importante il contributo di Mehmet Stevenson (Self Torture) e Erkan Tatoglu (Suicide) rispettivamente su 'Aesthetics Of A Dead Art' e 'Within These Walls'. Mi sorprenderei se non catalizzassero presto l'interesse di una label importante.

Deathdoom Productions 5/5
It’s time for some Turkish Delight in the form of energetic Death Metal outfit Nettlethrone. Turkish delight isn’t actually far from the truth. Here lies a truly dark horse, a band who are so brutally heavy, yet they can build suspence on a whim, just listen to the blackened intro "The Cynical Code", but whats more startling is the bands clarity when it comes to writing and performing brutal Death Metal. It’s laced from start to finish with unbelievable catchy head banging moments of undaulterated rolling riff-age and spectacular sporadic fast druming of almost more than human proportions. Words cannot properly express how good this album is, so i’ll let you listen for yourself and decide what you think!

Headbang Magazine Issue #12 8/10
90-95 arasi Sunlight stüdyosunda kayda girmis Isveçli gruplara karsi bir zaafiniz varsa kaliteyi uzaklarda aramayin. Ankara’nin ekstrem müzik camiasina son armagani Nettlethrone, demolariyla yakaladiklari çikisin tesadüf olmadigini dosta düsmana hatirlatacak güçte bir "ilk albüm"le, daha fazlasi için geri döndü. Bir yaniyla At The Gates patentli Göteborg stiline, diger yaniyla Edge of Sanity, God Macabre, Eucharist gibi daha eski toprak etkilenimlere göz kirpan ve bu sayede hem melodinin hem sertligin hakkini verebilen bir müzikal kimyaya sahip Dissonant Progression. Genç bir grup için fazla iddiali bi tanimlama gibi gözüküyor kabul ama elemanlarin nasil dev adimlarla bu olgunluga eristigine bizzat sahit olmus biri olarak inanin hiç de abartiyor sayilmam. Yerli gruplar söz konusu oldugunda hep aksadigini düsündügüm düzenleme ve Ingilizce söz yazma konularinda da ziyadesiyle mesai harcandigi intibasina kapildigim albüm "Davullar bir miktar daha organik tonlarda kaydedilseymis keske" disinda içinizdeki Isveç pasaportlu death metal açligini gidermeye bire bir. Ve evet, artik su dakikadan sonra da Nettlethrone için metalcore diyen çikmaz umarim.

Metal Act 9/10
Baietii astia mi-au atras atentia din 2004 cand au scos demo-ul Blueprint. Ii vedeam atunci ca niste tinere sperante dar in acelasi timp presupuneam ca tara de origine nu ii va ajuta prea mult. Din fericire m-am inselat caci acest prim album este o lectie pe care multi asa-zisi muzicieni ar trebui sa o invete. Nettlethrone sunt originari din Turcia si sunt "prospaturi" pe scena metal si sunt sigur ca vor ajunge foarte departe. Sa trecem si la analiza propriu-zisa a albumului. Dissonant Progression este excelent din toate punctele de vedere. Nu are absolut nimic cliseic, nu este repetitiv, nu este simplist si in special nu copiaza. Fiecare piesa isi are propria sa personalitate, punandu-si amprenta separat de celelalte pe album. Un album de death metal diversificat ce contine si pasaje lente de chitara rece, pe langa growl-uri sunt si screech-uri la partea vocala, iar tobele spun de fiecare data altceva. Piese ca A Vindication sau In Five Seconds We Shall Fall(ce contine un pasaj simplist de bass dar ce pune punctul pe i) arata ca la album s-a muncit extraordinar de mult. Albumul mai contine si un intro, un interludiu ce se integreaza perfect in lumea anarhica Nettlethrone. Cineva mi-a zis ascultand albumul: "oare cand va suna si in tara noastra astfel metalul?!?" si pur si simplu nu am putut sa-i raspund. Ca prim album este pur si simplu uimitor. Nu voi compara aceasta trupa cu una cunoscuta din cauza ca ei sunt la inceput iar similitudinea este, cred, pur intamplatoare avand in vedere profesionalismul demonstrat de turci. Nettlethrone sunt la inceput, dar primesc votul meu de incredere.

Metal Bullet 65/100
Desde Turquía se presenta un nuevo proyecto de death metal aguerrido, con elementos característicos de este tipo de formaciones. Además, no escatiman en el uso de medio tiempos para aportar un toque más melódico a los temas cuando la situación lo requiere. Esto nos lleva a decir que la base es buena pero suenan quizás demasiado a otras bandas. El caso es que Dissonant Progression se hace denso, espeso y complicado de escuchar en ocasiones. No aporta novedades que lleven a ilusionarse con él, no muestra composiciones que lleven a apreciar el futuro de banda en general. Aun así el álbum se compone de 10 temas brutotes, no hay casi descanso para nuestros oídos hasta que acaba el disco. La voz de Mustafa Yildiz es agresiva, y nunca flojea ni pierde potencia. Los riff de las guitarras son machacantes, obsesivos hasta cierto punto, identificándose plenamente con el ambiente de brutalidad sonica que el grupo desea ofrecer. Dissonant Progression es un buen disco pero sin personalidad propia no se va a ninguna parte en esto del metal.

My Last Chapter 9/10
Ive seen the name Nettlethrone around a few times, but Ive never heard them. For some reason I was expecting some form of metalcore, so boy was I wrong. After a very melodic intro the furious blasting begins. But its not all blasting. They flirt wildly with Swedish old school death metal, adding a melodic touch with some Arch Enemy and At the Gates, and then brutalizing it with that American flavored death metal, mixing it up with some hardcore breakdowns. There are a lot of slick guitar leads and masterful riffing, on the verge of becoming thrash metal at times, and some absolutely wicked drumming. It creates an extremely energetic melodic death metal album, which gets a quite brutal edge due to the harsh voice of Nazmi Can (whos no longer in the band). To ease up the intensity of Dissonant Progression theres a few instrumental acoustic passages, which adds a bit of melancholy to it. It's a very impressive debut album, and it would surprise the hell out of me it they dont get some massive attention.

N3onblack
Ankara'nın bir süredir var olan bu metal müzikteki önlenemez yükselişi her geçen gün biraz daha büyüyerek ve tarz anlamında da genişleyerek devam ediyor. Nettlethrone, kuşkusuz bu Ankara'lı gruplar içerisinde çok özel yere sahip olan gruplardan bir tanesi ve çıkardıkları bu ilk albüm belli bir kısım “kemik kitle” tarafından uzun süredir merakla beklenmekteydi... ve artık elimizde! Aslında söz konusu Nettlethrone ise çok kısa olarak geçmişe dönüp grubun diskografisinde var olan “Blueprint” demosundan söz etmeden olmaz çünkü bu albümün temelleri eminim ki taa o zamanlara (2004) dayanmakta. Tam anlamıyla bir isim vermek istemesem de ülkemizde çok dinleniyor olmasına rağmen yine de çok fazla yapılan bir tarz olmayan “melodik death metal” yapmakla meşgul Nettlethrone kabaca. Çıkardıkları o demoyu dinlediyseniz eğer, albüme adapte olmanız çok zor olmayacaktır kuşkusuz. Neden derseniz şöyle izah edebilirim: Nettlethrone melodik death metal yapıyor dedik fakat yine de bu kalıp içerisine genel olarak sığan gruplardan bir miktar daha sert olduklarını söyleyebiliriz. Yani grubu hiç dinlememiş olsam, albümü ilk dinlemeye başladığım dakikalarda farklı bir izlenime kapılmam işten bile olmaz. Biliyorsunuz ki bu melodik death metal denilen şeyin içeriği son yıllarda çeşitli manipülasyonlarla değiştirildi. Bu anlamda Nettlethrone kalıp dışı hareketlerle de seyircisini cezbetmeyi başarıyor. Daha da uzamadan detaylara bakalım şimdi. İçerisinde 10 şarkı olan bu albüm tam da bu müziğe yakışacak şekilde Erkan Tatoğlu önderliğinde Midas'ın Kulaklığı'nda kaydedilmiş ve ayrıca işin içinde “Çağlar Yürüt”ü de görmek albümün davul hususunda yakaladığı başarılı çizgiyi anlamamıza yardımcı oluyor. Yuvarlak hesap 30 dakikalık bir süreye sahip olan albüm açıkçası biraz kısa geldi bana. Yani buna biraz doyamamak diyebiliriz ve bunu bir handikap olarak sayabiliriz, tabi ne kadar önemli olur bu tartışılır? Şimdi yukarıdaki satırlarda müzikal eleştiriler yaparken grubun tam olarak bir kalıp içerisine sığmadığını net olarak dile getirmesem de alt metinden vurgulamıştım. Bunu biraz açmak gerekirse, esasında grubun vokal kullanımlarını göz önünde bulundurabiliriz. Yabancı örneklerle karşılaştırmak yerine grubun özgünlüğünü yine özgün kalıplarda değerlendirmek istiyorum. Mesela brutal death metal gruplarını bilirsiniz. Vokal brutal ve guttural olarak adlandırılan iki vokal stilinin ortasında bir yerlerdedir çoğu zaman. Bu albümde bunu yakalıyoruz mesela. Yer yer scream vokallerle vokal partilerini renklendiren “Mustafa”ya bu scream vokalleri yapmasa da olur diyorum. Kötü olduğundan mı? Hayır, esas olarak kullandığı vokal stili yeterince doyurucu çünkü ve kulak hiç aramıyor ekstra bir şey. Yine bu melodiklik hususundan devam edersek grubun melodiler konusunda pek sıkıntısı olmadığını ve yaratıcı figürler üretebildiğini albüm boyu hissedeceksiniz. Haricinde, yine bu kalıp içerisinde sık rastlanan bir olgu olan Thrash Metal'e ait malzemelere albüm boyunca hiç rastlamadım. Bu bağlamda albüm “ekstrem” yapısına tamamen sadık kalmış ve ek şeyler kullanmaktan çekinmiş; ama yinede bir enstantane olarak diyebiliriz ki albümde Hardcore kırıntıları var mı? Var. Bu belkide albümdeki konuk sanatçılardan biri olan “Mehmet Stevenson” ile ilgili bir ayrıntıdır bilinmez; ama çok yakıştığı kuşkusuz. Konuk demişken, albümde yine çok uzun bir süredir sesine soluğuna hasret kaldığımız “Erkan Tatoğlu” kısada olsa tir tir titretiyor bizi “Within These Walls” şarkısında. Mükemmel bir uyum olmuş. Bir husus var ki siz zaten albümü dinlerken keşfedeceksiniz; fakat olsun, bu albümde çok güzel akustik partisyonlar mevcut. Bir şarkı, zaten bir pasaj misali kısaca tamamen buna ayrılmışken albümde dengeli bir şekilde baş – orta – son şeklinde, hiç yumuşamadan, sadece biraz soluklanabilmek adına duyabileceğiniz çok; ama çok isabetli seçimler yapılmış bu akustik partisyonlarla. Genel olarak ele alırsak ciddi anlamda çok kaliteli bir albüm “Dissonant Progression”. Özellikle de Türkiye'den çıkmış olması ve bir ilk albüm olması açısından inanılmaz beğendiğimi söylemeliyim. Grup, zamanla tecrübelerini artırdıkça ve yeni albümler çıkardıkça eminim ki şu an giymekte oldukları gömleğin kat kat üstünü giyebiliyor olacak. Mutlaka arka çıkmanız gereken bu değeri, sakın ha es geçmeyin; karşınızda ülkemiz adına bir efsane adayı duruyor...

Nocturnal Cult
A name like Dissonant Progression is quite misleading when envisioning the music on offer from Turkey's Nettlethrone. The album is equal parts melodic death metal and fierce brutality. While being melodic can sometimes be viewed as commercial, I assure you that Nettlethrone possess both integrity and penchant for making compositions both tasteful and skillful. Aesthetics of A Dead Art hints at the melody to come later in the album but it starts off as a more mournful version of early Grave material and includes a metalcore breakdown with passionate vocals near the song's middle. I think this illustrates well both Nettlethrone's talent and diversity in songwriting. Some In Flames/Dark Tranquillity references take root on Preaching the Crisis Discipline. And those roots take full blossom on In Five Seconds We Shall Fall. Inertia is an acoustic instrumental and while sweet and delicate it also sets the stage for the large amount of acoustic guitars that will be woven into the second half of the album. (Within These Walls and Nine Hundred Days) And speaking of Nine Hundred Days, that firestorm of guitar harmonies and sorrowful riffing has risen as a standout track for me. Album closer, Prayers Go Unheard is a somber doom instrumental that would make Solitude Aeternus proud. The production goes well with Nettlethrone's style and enhances the meaty nature of their riffing. Nettlethrone successfully combines the Swedish death metal styles of Stockholm and Gothenburg and then adds their own personality into the potent mixture adding a tone of melancholy. This is not unlike what Gorement did on their album but Nettlethrone is substantially more melodic. Dissonant Progression is perhaps the best metal album to come out of Turkey since Pentagram's (Mezarkabul) debut.

Pavillion 666 6,5/10
Incroyable ce que l’on peut voyager en écoutant de la musique ! Après avoir visité les contrées froides et enneigées du grand Nord, fait connaissance avec des ours polaires et admirer les aurores boréales, il était temps de nous en retourner vers des cieux plus agréables au niveau climatique, un peu de chaleur et de soleil n’a jamais fait de mal à personne, à condition de ne pas dépasser certaines limites, bien entendu !
C’est donc du côté de la Turquie que votre aimable narrateur de comptine métallique a décidé en ce morne mois de mai de poser ses valises, et une fois n’est pas coutume de piocher dans sa boite de Pandore pour voir ce qui pourrait bien en sortir, vous l’aurez devinez attentif et perspicace comme vous êtes, il en a été retiré un joli petit disque bouillant d’énergie et pressé de montrer au Monde de quoi il retourne ! Nettlethrone n’en est pas à son premier coup d’essais puisqu’en février 2004 une première démo « Blueprint » voyait le jour sans véritablement marquer les esprits mais préfigurait déjà de ce à quoi nous devrions nous attendre dans un futur proche, une musique bien faite et surtout bien équilibrée dans les univers qu’elle dépeint, à la fois violente et animale, mais aussi mélodique et délicate, très proche de ce que pouvait faire les Suédois de In Flames ou de Dark Tranquility à leur début. L’influence de ces derniers est d’ailleurs bien présente sur chaque chanson, et devient parfois gênante voir dérangeante à la longue. En effet pourquoi écouter un clone quand les originaux sont à porté de main. Malgré ce défaut important, la production très crue et péchue, limite « old school », permet à Nettlethrone de ne pas tomber dans les oubliettes du plagiat trop rapidement d’autant que la deuxièmes partie de l’opus propose des idées plutôt intéressantes n’hésitant pas à croiser des sonorités indus avec des notions plus doom – death voir hardcore par instant « Aesthetics of dead art » ou « Within these Walls » restant les titres les plus sympathique à écouter. Même si la fraîcheur des riffs, les vocaux (death) utilisés parfois un peu faiblard, les notions plutôt « bourrines » dans la constructions rythmiques du batteur et l’absence du bassiste ne joue pas en la faveur de nos Turques …. A noter que le visuel de l’ensemble à été crée par Justin Bartlett (Gorgoroth, Sunno))) ) et résume assez bien le coté simple et dépouillé, tout en y ajoutant une dose de sinistrose bienvenue …Pour un premier véritable album, la qualité est bien au rendez-vous, mais il ne ressort pas grand chose de plus, « Dissonant progression » a du mal à capter l’attention. Une fois la curiosité de la première écoute passée, un manque évident de personnalité n’arrange rien à notre affaire. Il faudra donc attendre encore quelques temps pour que la maturité face son œuvre et permette à Nettlethrone de revenir nous botter les fesses avec un peu plus de conviction.

Rock Vault 8,6/10
Kim ne derse desin Türk metal piyasasının kalbi Ankara’da atıyor. Dreamtone (ve dolayısıyla Neverland) , Self Torture ve Decimation’ın ardından “Blueprint” demosu ise takip edilecek gruplar listemize eklediğimiz Nettlethroneilk albümü “Dissonant Progression” ile karşımızda. Albümdeki ilk sihir Justin Bartlett (Gorgoroth , Sunno) imzalı kapakta saklı. Özellikle grubun duruşunu bütünleyen iç kapak çalışması son derece dikkat çekici ve anlamlı. ( Albümü netten indireceklerin kaçıracağı detaylar – 1 ) Albümün açılışını kısa ama son derece vurucu intro “The Cynical Code” yapıyor. Her dinleyişte daha da beğendiğim ve duygulandığım bu çalışmayı takip eden “Aesthetic of Dead Art” Mehmet “Mumu” Stevenson destekli ve Kaya Özgen’in tam anlamıyla performansı ile yıkıp geçtiği bir çalışma. Grubun yanında her tınısında klasını konuşturan Mumu’ya da kocaman selamlar buradan! Burak Tansel ve Tankut Aydınlıyım’ın mükemmel uyumunun belgesi olan “Preaching the Crisis Discipline” in ardından gelen grup melodik death metal derslerine “A Vindication” ile devam ediyor. Parçanın kapanışında kullanılan akustik gitar geçişi ise usta işi. “In Five Seconds We Shall Fall” ile tempoyu yükselten grup akustik gitarını sihirli tınılarına “Inertia” da tekrar başvuruyor. Takipçisi olan çalışma “Sewn Shut Eyes” dinamik gitar altyapısı ile son derece akıcı bir yapıya sahip. Nazmi Can'ın vokal performansı ile adeta yıkım geçtiği “Within These Walls” delirtici ilk yarısından sonra son derece hoş akustik gitar melodileri, ile kapanıyor. “Within These Walls” dan yadigar akustik gitar melodileri ile açılan “Nine Hundred Days” de grup hız sınırlarını zorluyor. “Prayers Go Unheard” son derece duygusal ve özellikle At the Gates sevenleri mutluluktan ağlatacak bir outro. Albüm biterken müzikal değerlendirmeleri kenara bırakıp öncelikle gördüğüm en iyi promo paketlerinden birini gönderen gruba teşekkürlerimi sunuyorum; albümünü Rapidshare vb. sitelere yükleyip buradan indirip dinleyin diyen ve promo göndermeyi zaman ve para kaybı gören o kadar çok yerli, yabancı gruba rastladım ki… Daha sonrasında imajından, duruşuna, kayıt kalitesine her açıdan yabancı türdaşlarını ve bize Türk ekstrem metal tarihinde bir başyapıt sunan gruba ne söylesem az. Biliyorum sözlerim havada kalacak ama çok ciddi emek harcanan bu (ve bunun gibi az sayıda gruba) albüme ve gruba hak ettiği desteği verin; ama grup yerli grup olduğu için değil standartların çok üzerinde işler yapıp her türlü övgüyü sona kadar hakkettiği için! Son olarak At the Gates, eski dönem Entombed, God Macabre hayranları başta olmak üzere tüm ekstrem metal hayranlarına albümü şiddetle tavsiye ediyorum.

Vampire Magazine
In 2004 I reviewed Nettlethrone's demo "Blueprint" when the guys were around 18 years old. The young band from Turkey blew me totally away. Their mix of modern Gothenburg metal with excellent old school Swedish death metal (the title track was simply amazing) made them sound as veterans. In no time Nettlethrone had to be exposed to the rest of the world. It seems like it lasted longer than expected. Four years after their demo it's finally time for a full album, entitled "Dissonant Progression" (although it lasts less than half an hour). I was quite surprised whether the band still moshed like it was 1992 (just quoting their My Space headline) – And I must say they partly succeed. The few old school Swedish death metal parts are left out this time, and a song like "Aesthetics of a Dead Art" even got a trendy metalcore part. I thank God with both hands lifted to the sky this piece of dead art isn't that much present on "Dissonant Progression". Instead Nettlethrone sound melodic whole the time (including obliged acoustic intermezzo "Inertia") – Not being too modern or just shitty like most American Gothenburg bands do. A crossbreed of the better parts of In Flames and Dimension Zero's brutality definitely leads to what Nettlethrone bring. Only with deep superb grunts and a few occasional screams. "Preaching the Crisis Discipline" and "A Vindication" are certainly a few highlights on this short album. The cover art is well done, the music sounds pro and the song quality is excellent. I've got no complaints whatsoever. This is no new music, this is nothing you've never heard before – But "Dissonant Progression" sounds like it's played straight from the heart.

Zware Metalen 77/100
Het uit Turkije afkomstige Nettlethrone heeft tot nu toe alleen in 2004 een demo uitgebracht genaamd Blueprint. Nadat deze demo aardig verkocht werd in Turkije, en de mannen onder andere als supportact diende voor Vader, Machinemade God en Cenotaph werd het tijd voor het schrijven van de muziek voor hun eerste langspeler. Deze turken maken Zweedse death metal in het straatje van At The Gates, wat naar mijn mening toch vrij aardig uit de verf komt. De afwisseling is enorm op deze plaat, van een rustig gitaargetokkel naar razende blaststukken en heerlijke melodische passages. Dat doen de mannen van Nettlethrone in ieder geval goed. Op de produktie is ook vrij weinig aan te merken, alleen de zang en de snaredrum staan hier en daar een beetje hard in de mix. Voor de rest ligt deze cd bijzonder lekker in het gehoor. Het nummer Preaching The Crisis Discipline bijvoorbeeld start in een heerlijk triolen stuk waar het meteen opvalt waar deze band de mosterd gehaald heeft. Dan volgt er een wat rustige passage met hier en daar een sample in verwerkt wat het nummer goed aanvult. De track In Five Seconds We Shall Fall is veruit de beste van de cd. Hierin zijn de invloeden van At The Gates en The Haunted wel heel erg nadrukkelijk aanwezig, maar dit wordt op een of andere manier toch weer met een eigen inbreng gespeeld. In het midden van het nummer valt het bijna stil, enkel een gitaar is wat je nog hoort. Hierna een brute blastbeat die je weer even wakker schud, en het nummer raast aan een stuk door tot het einde. Wat wel jammer is, is dat de nummers allemaal vrij kort zijn net zoals de cd zelf die nog geen half uur duurt. En hierin zijn dan ook nog een intro, muzikaal intermezzo halverwege de cd en een outro gepropt. Beetje overbodig in mijn opzicht, laat dat weg en doe een vette track extra. Nettlethrone heeft een redelijk vette debuutplaat afgeleverd. Een beetje meer eigen inbreng in de muziek zou niet misstaan, maar voor de rest leuk gedaan. Voor fans van onder andere At The Gates, The Haunted en In Flames zou dit goed te doen moeten zijn. Probeer het eens zou ik zeggen.